អត្ថបទនេះ ខ្ញុំបានសរសេរនៅក្នុងហ្វេសប៊ុក កាលពី Sunday, December 18, 2011 at 1:50am
យើងកម្រឮអ្នកណាម្នាក់ និយាយថា ព្រហ្មលិខិតកម្រិត ឲ្យគេរៀនជាប់ជាបណ្ឌិត, ឬទទួលការឡើងឋានៈ នៅក្នុងការងារណាមួយណាស់។ បើគេបានជោគជ័យ, អ្វីដែលគេនិយាយនោះ គឺអំពីការប្រឹងប្រែង របស់គេផ្ទាល់។ ប៉ុន្តែបើមានរឿងបរាជ័យ ក្នុងប្រការណាមួយ យើងក៏កម្រឮមនុស្សខ្មែរយើង ទទួលសារភាពថា ខ្លួនខ្វះសមត្ថភាព ឬខ្វះខាតចំណុចណាមួយ, ឬធ្វើខុសចំណុចណាមួយដែរ។ សរុបសេចក្តីមក គឺបើល្អ គឺខ្លួនគេជាអ្នកខំ, ប៉ុន្តែបើបរាជ័យ គឺមកពីព្រហ្មលិខិត។ ដូច្នេះ ព្រហ្មលិខិត គ្រាន់តែពាក្យមួយ ដែលមនុស្សខ្មែរបង្កើតមក សម្រាប់ទម្លាក់កំហុស, បោសដៃ ដើរចេញពីការទទួលស្គាល់នូវភាពខ្វះខាតរបស់ខ្លួនឯង ឬច្រានចោល ភាពទទួលខុសត្រូវប៉ុណ្ណោះ។
រឿងបែបនេះ ចំពោះសាសន៍ផ្សេងក៏មានដូចគ្នា, គឺគេយកព្រះមកដាក់ពីមុខ នៅពេលគេចង់ធ្វើអ្វីម្យ៉ាង។ ដូចជាកាលពួកគ្រិស្ទាន យកលេសឈ្លានពាន ដណ្តើមយក ក្រុងយេរូសាឡឹម ដោយសំអាងលើហេតុផលសាសនា, បើកផ្លូវ និងរក្សាសន្តិសុខ សម្រាប់អ្នកធ្វើធម្មយាត្រាទៅកាន់កន្លែងដែលគេឆ្កាងព្រះយេស៊ូ និងកន្លែងដែល ព្រះយេស៊ូឡើងត្រឡប់ទៅឯព្រះវរបិតាវិញ។ ថ្ងៃក្រោយមក ពីមូស្លីម ក៏បានប្រើហេតុដូចគ្នានេះដែរ ដោយសំអាងថា ជាកន្លែងដែលមហាម៉ាត់ ឡើងទៅស្ថានសួគ៌។ ហើយនៅពេលណា គេចង់កាប់សម្លាប់ក្រុមមនុស្ស ដែលមិនមែនជាអ្នកកាន់សាសនាដូចខ្លួន គេក៏លើកសំអាងថា នេះជាបំណង របស់ព្រះជាម្ចាស់។ សព្វថ្ងៃ ពួកមូស្លីម ជ្រុលនិយម ដែលបង្កភេរវកម្ម នៅក្នុងពិភពលោក ដោយព្រោះតែការចងគំនុំ និងស្អប់ខ្ពើមឧត្តមគតិ នៃការរស់នៅរបស់ បណ្តាបស្ចឹមប្រទេស ក៏យកព្រះមកដាក់ពីមុខ ដើម្បីធ្វើសង្គ្រាម ដោយសំអាងហេតុផលសាសនាដដែល។
ដូច្នេះ, ព្រហ្មលិខិត, ព្រះអាទិទេព គឺគ្រាន់តែការប្រឌិតឡើងនៃមនុស្សលោក, រីឯទង្វើទាំងឡាយ ក៏ប្រព្រឹត្តិឡើងដោយមនុស្សលោកដូចគ្នា។
មតិថ្មីៗ