អ្វីដែលធ្វើឲ្យយើងឈឺចាប់នោះ គឺមិនមែនជាអ្វី ដែលអ្នកផ្សេង ធ្វើមកលើយើងទេ… គឺជម្រើសនៃការឆ្លើយតប របស់យើងហ្នឹងតែម្តង។

The important things in life

A philosophy professor stood before his class with some items on the table in front of him. When the class began, wordlessly he picked up a very large and empty mayonnaise jar and proceeded to fill it with rocks, about 2 inches in diameter.

He then asked the students if the jar was full. They agreed that it was.

So the professor then picked up a box of pebbles and poured them into the jar. He shook the jar lightly. The pebbles, of course, rolled into the open areas between the rocks.

He then asked the students again if the jar was full. They agreed it was.

The professor picked up a box of sand and poured it into the jar. Of course, the sand filled up everything else.

He then asked once more if the jar was full. The students responded with a unanimous “Yes.”

“Now,” said the professor, “I want you to recognize that this jar represents your life. The rocks are the important things – your family, your partner, your health, your children – things that if everything else was lost and only they remained, your life would still be full.

The pebbles are the other things that matter – like your job, your house, your car.

The sand is everything else. The small stuff.”

“If you put the sand into the jar first,” he continued “there is no room for the pebbles or the rocks. The same goes for your life.

If you spend all your time and energy on the small stuff, you will never have room for the things that are important to you. Pay attention to the things that are critical to your happiness. Play with your children. Take your partner out dancing. There will always be time to go to work, clean the house, give a dinner party and fix the disposal.

Take care of the rocks first – the things that really matter. Set your priorities. The rest is just sand.”

Best Gifts To Give:

• ចំពោះមិត្តភក្តិៈ ភក្តីភាព
•• ចំពោះសត្រូវៈ ការលើកលែងទោស
••• ចំពោះចៅហ្វាយៈ សេវាកម្ម
•••• ចំពោះកុមារៈ គំរូល្អ
••••• ចំពោះឳពុកម្តាយៈ កតញ្ញូតាធម៌ និង ចិត្តភក្តី
•••••• ចំពោះគូស្នេហ៍ៈ ក្តីស្រឡាញ់ និងក្តីស្មោះស្ម័គ្រ

Lots of Reasons to Smile :)

When life gives you a hundred reasons to cry,
show the world that….
You have thousand reasons to SMILE.

ពេលណាជីវិត ផ្តល់ឲ្យយើងនូវ មូលហេតុមួយរយយ៉ាង សម្រាប់យំ, យើងបង្ហាញ ពិភពលោកវិញ នូវមូលហេតុមួយពាន់យ៉ាង សម្រាប់ញញឹម។

សារវិជ្ជាមាន សម្រាប់ពេលព្រឹក

នៅក្នុងជីវិត, ចូរកុំសោកស្តាយមួយថ្ងៃណាឡើយ ។
ថ្ងៃល្អ ផ្តល់ឲ្យមិត្តនូវភាពរីករាយ,
ថ្ងៃអាក្រក់ ផ្តល់ឲ្យមិត្តនូវបទពិសោធន៍ជីវិត។
ទាំងល្អ ទាំងអាក្រក់ សុទ្ធតែជាផ្នែកសំខាន់ នៃជីវិត។

ថាង ចេង ទៅ copy ធម៌ ភ្លេច USB Flash Drive

ហាហាហា!!!! ខ្ញុំអានរួច មិនអាចទប់សំណើចបាន សើចឡើងផ្អើលឆ្កែ។


Dear Motivating Moments,

I write to all those who are down. When things don’t go the way you have plan remember, things don’t matter. Everyday is a different one than that day. Win tommorrow and everyone forgets about yeasterday.

Know that you are special. Know that you are a winner. Know that there’s no task that is beyond accomplishment. Think about astronaunts who dared to believe something, that at one time was thought to be impossible. Believe that your will is stronger than your fear.

Neither fear nor your will is stronger than the other. It is which one you give priority to. Know that you are special. Besides you there is not anyone or anything as unqiue as you.

Take time to think how wonderful life is. Give thought to the fact that you can move your finger without any mechanical help. This is truly a miracle. Take thought to the fact that you can talk. This is truly a miracle. Take thought to the fact that you exist.

Know that it is harder to believe that something much greater and more powerful than anything we can imagine created us, than it is to believe that we are just a fluke of nature. The one who feeds you this ask him, “Then where did nature come from?”. My friends who hearts hurts know that this universe is ruled by harmony.

And in closing, talk to the higher powers; they are there for a reason. They made you perfectly. So believe you are perfect. Remember God gave the world, in his son, perfection, so that our inperfection was made perfect through his perfection.

Thank’s the Unknown Writer


ប្រធានាធិបតីឥណ្ឌា Avul Pakir Jainulabdeen Abdul Kalam កាន់តំណែង: ២៥ កក្កដា ២០០២ - ២៤ កក្កដា ២០០៧

ដោយ បុត្រាខ្មែរ

ខាងក្រោមនេះ គឺជាសេចក្តីថ្លែង របស់អតីត ប្រធានាធិបតីឥណ្ឌា លោក អេភីជេ អាប់ឌុល កាឡាម ឆ្លើយតបទៅនឹងសំនួរ នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំ សេដ្ឋកិច្ច ឥណ្ឌា នា Wharton University of Pennsylvania នៅមុមបៃ, មីនា ២២, ២០០៨៖

សំនួរ៖ តើលោកអាច ផ្តល់ជា ឧទាហរហ៍ ចេញពី បទពិសោធន៍ របស់លោក អំពីវិធី ដែលអ្នកដឹកនាំ គួរគ្រប់គ្រងបរាជ័យ ដោយរបៀបណាបានទេ?

កាឡាម៖ សូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំ ប្រាប់អ្នករាល់គ្នា អំពីបទពិសោធន៍ របស់ខ្ញុំ។ នៅក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៣, ខ្ញុំបានក្លាយ ទៅជា នាយកគម្រោង នៃការសង់យានយន្ត សម្រាប់បង្ហោះ ផ្កាយរណប របស់ឥណ្ឌា, ដែលធម្មតា គេហៅថា SLV-3 ។ គោលដៅ របស់យើង គឺធ្វើយ៉ាងណា ត្រូវដាក់ ផ្កាយរណប របស់ឥណ្ឌា ឈ្មោះ “រ៉ូហ៊ីនី” ចូលទៅក្នុងតារាគោចរ ឲ្យបានសម្រេច នៅឆ្នាំ ១៩៨០។ គេបានប្រគល់ថវិកា និងធនធានមនុស្ស មកឲ្យខ្ញុំយ៉ាងច្រើ, ប៉ុន្តែគេ ក៏បានប្រាប់ខ្ញុំ យ៉ាងច្បាស់ផងដែរថា ដល់ឆ្នាំ ១៩៨០, យើងត្រូវតែបង្ហោះ ផ្កាយរណប ចូលទៅក្នុង លំហអាកាស។ មនុស្សរាប់ពាន់នាក់, ទាំងផ្នែក វិទ្យាសាស្ត្រ, ទាំងផ្នែក បច្ចេកទេស បានរួមដៃគ្នា ធ្វើការ ដើម្បីសម្រេច គោលដៅនេះ។

មកដល់ឆ្នាំ ១៩៧៩ –ខ្ញុំគិតថា ដូចជាខែ សីហា — ពួកយើង បានគិតថា យើងត្រៀមលក្ខណៈ បានរួចរាល់អស់ហើយ។ ខ្ញុំជានាយកគម្រោង ដូច្នេះ ខ្ញុំត្រូវទៅកាន់ មណ្ឌលគ្រប់គ្រង សម្រាប់ការបង្ហោះ។ បួននាទី នៅមុនពេលដែលត្រូវបង្ហោះ ផ្កាយរណប, ម៉ាស៊ីនកំព្យុទ័រ បានចាប់ផ្តើម ឆែកពិនិត្យ របស់របរទាំងអស់ ទៅតាមបញ្ចី ដែលត្រូវពិនិត្យ។ មួយនាទី ក្រោយមក, កម្មវិធីកុំព្យុទ័រ បានដាក់ការផ្អាកបង្ហោះ ដោយព្រោះមាន សមាសភាគខ្លះ ស្ថិតនៅ ខុសសណ្តាប់ធ្នាប់។

អ្នកជំនាញការ របស់ខ្ញុំ បួនប្រាំនាក់ សុទ្ធតែបានប្រាប់ខ្ញុំ កុំឲ្យព្រួយបារម្ភ ព្រោះពួកគេ បានគិតលេខត្រឹមត្រូវ ហើយប្រេងបម្រុង ក៏មានគ្រប់គ្រាន់ សម្រាប់ធ្វើការបង្ហោះ។  ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្ត វាងពីការគ្រប់គ្រងរបស់កុំព្យុទ័រ ហើយប្តូរទៅ ការគ្រប់គ្រង ដោយដៃវិញម្តង ដើម្បីបាញ់បង្ហោះរ៉ុកែត។ នៅក្នុង ដំណាក់កាល ទីមួយ អ្វីៗល្អឥតខ្ចោះ។ ចូលដំណាក់កាល ទីពីរ បញ្ហាបានកើតឡើង។ ប្រព័ន្ធរ៉ុកែតផ្ទុក ផ្កាយរណប ដែលត្រូវហោះចូលទៅក្នុង គន្លងតារា, បែរជាំដាំក្បាល ចាក់ទីង ធ្លាក់ចូលទៅក្នុង ឈូងសមុទ្រ បេងហ្កាល ទៅវិញ។ វាគឺជាបរាជ័យ ដ៏ធំមួយ។

នៅថ្ងៃនោះ, លោកសាស្ត្រាចារ្យ សាទីស្ហ ទ្វាវ័ន ដែលជានាយក នៃអង្គការស្រាវជ្រា លំហអាកាសឥណ្ឌា បានធ្វើសន្និសីទសារព័ត៌មាន។ ការបង្ហោះ បានធ្វើឡើង នៅម៉ោង ៧ព្រឹក, ឯសន្និសីទសារព័ត៌មាន ដែលមានអ្នកសារព័ត៌មាន ពីគ្រប់ជ្រុងពិភពលោក បាចប់ចាប់ផ្តើម នៅម៉ោង ៧:៤៥ ព្រឹក។

លោកសាស្ត្រាចារ្យ សាទីស្ហ ទ្វាវ័ន ដែលជានាយក នៃអង្គការនេះ បានដឹកនាំ សន្និសីទសារព័ត៌មាន ដោយខ្លួនឯង។ លោកបានទទួល ការខុសត្រូវទាំងស្រុង ចំពោះបរាជ័យមួយនេះ។ លោកបានមាន ប្រសាសន៍ថា ក្រុមការងារ បានប្រឹងប្រែងធ្វើការ យ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែយើង ពួកគេត្រូវការជំនួយ ខាងបច្ចេកទេស ថែមទៀត។ លោកបានធានាអះអាង ដល់ពួកសារព័ត៌មានថា នៅក្នុងមួយឆ្នាំទៀត ក្រុមការងារនេះ នឹងជោគជ័យ យ៉ាងប្រាកដ។

ឥឡូវគិតទៅមើល, កាលណោះ ខ្ញុំជានាយកគម្រោង ហើយវា គឺជា បរាជ័យ របស់ខ្ញុំ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់ទទួលខុសត្រូវ ចំពោះបរាជ័យ ក្នុងនាម ជានាយករបស់អង្គការ។

ឆ្នាំបន្ទាប់, គឺខែកក្កដា ១៩៨០, យើងបានព្យាយាម បង្ហោះផ្កាយរណប ម្តងទៀត, ហើយលើកនេះ យើងបានជោគជ័យ។ ប្រទេសទាំងមូល សម្តែងការរីករាយ យ៉ាងឧឡាឫក។ សម្រាប់ អង្គសន្និសីទសារព័ត៌មាន លើកនេះ លោកសាស្ត្រាចារ្យ សាទីស្ហ ទ្វាវ័ន បានទាញដៃខ្ញុំទៅម្ខាង ហើយនិយាយថា៖ “ថ្ងៃនេះ លោកដឹកនាំសន្និសីទសារព័ត៌មានម្តង”។

ខ្ញុំបានរៀនមេរៀនមួយ យ៉ាងសំខាន់ នៅក្នុងថ្ងៃនោះ។ នៅពេលមាន បរាជ័យកើតឡើង អ្នកដឹកនាំនៃអង្គការ ចេញមុខទទួលកំហុស។ នៅពេលមានជោគជ័យ កើតឡើង គាត់ផ្តល់គុណសម្បត្តិ ទៅឲ្យក្រុមការងារ។ មេរៀនគ្រប់គ្រងដ៏ល្អបំផុត ដែលខ្ញុំរៀនចេះ គឺមិនមែនបានមក ដោយសារ ការអានសៀវភៅទេ, គឺបានមកពីបទពិសោធន៍ របស់ខ្ញុំ។

តើមិត្តទាំងអស់ រៀនបានអ្វីខ្លះ ពីសាច់រឿងនេះ? សូមអញ្ជើញចូលរួម បញ្ចេញយោបល់ ដោយមេត្រីភាព!

ប៉ា, ម៉ាក់! កូនត្រឡប់មកវិញហើយ!

មិត្តភាព គឺភាពអស្ចារ្យមួយ ដែលរស់នៅក្នុង បេះដូងរបស់ មនុស្សយើង។ យើងមិនដឹងថា វាកើតឡើង ដោយរបៀបណា ឬចាប់ផ្តើម ពីពេលណាទេ, ប៉ុន្តែយើងដឹងថា វាតែងតែផ្តល់ឲ្យយើង នូវអារម្មណ៍ យ៉ាងពិសេស ហើយឲ្យយើង ដឹងថា មិត្តភាព គឺជាអំណោយដ៏ថ្លៃថ្លា ដែលព្រះជាម្ចាស់ ឬធម្មជាតិផ្តល់ឲ្យ។

យុទ្ធជនម្នាក់ បានត្រឡប់មកដល់រដ្ឋវិញ បន្ទាប់ពីចេញទៅច្បាំង នៅប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់ អស់មួយរយៈពេល។ គាត់បានទូរស័ព្ទទៅ ឳពុកម្តាយរបស់គាត់ ពីមន្ទីរពេទ្យយោធា Walter Reed៖ “ប៉ា, ម៉ាក់! កូនត្រឡប់មកវិញហើយ, ប៉ុន្តែ កូនមាន សំណូមពរមួយ ចង់ឲ្យប៉ា និងម៉ាក់ជួយ, គឺកូនចង់នាំមិត្តភក្តិម្នាក់ ទៅផ្ទះជាមួយកូនដែរ”។

“បាន, ពួកយើង ពិតជាចង់ជួបពួកម៉ាកកូនណាស់”, ពួកគាត់ឆ្លើយ។

“មានរឿងខ្លះ ដែលប៉ាម៉ាក់ត្រូវដឹង,” យុវជននិយាយបន្ត។ “ពួកម៉ាក់ របស់កូន, គាត់រងរបួសធ្ងន់ធ្ងរ នៅក្នុងសមរភូមិ។ គាត់បាន ជាន់គ្រាប់មីន ផ្ទុះដាច់ដៃម្ខាង និងជើងម្ខាង។ គាត់គ្មានកន្លែងណាផ្សេង សម្រាប់ទៅទេ។ ខ្ញុំចង់យកគាត់ ទៅនៅជាមួយ គ្រួសារយើង”។

“ពិតជាគួរឲ្យ សោកស្តាយ និងគួរឲ្យអាណិត ពួកម៉ាករបស់ កូនណាស់។ ប្រហែលជាយើង អាចរកកន្លែងណាមួយ សម្រាប់ឲ្យគាត់រស់នៅ”។

“អត់ទេ, ប៉ា, ម៉ាក់! កូនចង់ឲ្យគាត់ រស់នៅជាមួយយើង”។

“កូនប្រុស!,” ឳពុកនិយាយ។ “កូនមិនដឹងថា កូនកំពុងតែ និយាយអំពីអ្វីទេ។ មនុស្សពិការបែបនេះ អាចជាបន្ទុក យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ដល់ពួកយើង។ ពួកយើង មានជីវិតខ្លួនឯងសម្រាប់រស់។ យើងមិនត្រូវបណ្តោយ ឲ្យរឿងបែបនេះ មកជ្រៀតជ្រែក ជីវិតយើងទេ។ ប៉ា គិតថា, កូនគួរតែ ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ហើយបំភ្លេច ម្នាក់នេះចោលចុះ។ គាត់ច្បាស់ជា ស្វែងរកមធ្យោបាយ រស់នៅ ដោយខ្លួនឯងបាន”។

និយាយដល់ចំណុចនោះ យុវជនក៏ដាក់ទូរស័ព្ទចុះ។ ឳពុកម្តាយ របស់គាត់ ក៏លែងបានឮអ្វី ពីគាត់ទៀត។ បីថ្ងៃក្រោយ, ពួកគាត់ បានទទួលទូរស័ព្ទ ពីស្នងការប៉ូលីស ក្រុងអិលអេថា កូនប្រុស របស់ពួកគាត់ បានស្លាប់ ដោយការធ្លាក់ ពីលើអគារខ្ពស់មួយ។ ការស៊ើបអង្កេត របស់ប៉ូលីស បានកំណត់ថា ជាអំពើអត្តឃាត។

ឳពុកម្តាយ ដែលរងទុក្ខ ដោយសារ ដំណឹងក្រៀមក្រំនេះ បានប្រញាប់ប្រញាល់ ហោះហើរ ពីក្រុងហ្វីនិក, រដ្ឋ អារីហ្សូណា មកកាន់ក្រុងអិលអេ ហើយត្រូវបានគេនាំ ទៅកាន់ទីតម្កល់សព របស់សាលាក្រុង ដើម្បីសម្គាល់សាកសព។ ពួកគាត់ បានមើលស្គាល់ថា ជាសព របស់កូនប្រុស ប៉ុន្តែរន្ធត់ចិត្តក្រៃលែង នៅពេល គាត់ទាំងពីរ បានឃើញទិដ្ឋភាព ដ៏គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយ ដែលពួកគាត់ មិនបានស្មានដល់សោះ។ កូនប្រុសតែមួយ ជាទីសំណព្វចិត្ត របស់ពួកគាត់ មានតែដៃម្ខាង និងជើងម្ខាងប៉ុណ្ណោះ។


ខ្មែរយើង មានពាក្យមួយប្រយោគថា “បន្លា, បើមិនមុតសាច់ឯង គឺមិនដឹងថា ឈឺនោះទេ!”។

មនុស្សយើងភាគច្រើន គឺដូចគ្នា នឹងឳពុកម្តាយ នៅក្នុងសាច់រឿងនេះ។ វាជារឿងងាយស្រួល សម្រាប់ឲ្យយើង ស្រឡាញ់ និងចូលចិត្ត មនុស្សស្អាតបាត មានលក្ខណៈ ដូចយើង, ប៉ុន្តែយើង មិនចូលចិត្ត មនុស្សណា ដែលខ្លួនយើង ចាត់ទុកថា ជាការរំខាន ឬធ្វើឲ្យយើង មានអារម្មណ៍ ទើសទាល់ឡើយ។ យើងចូលចិត្ត ផ្តាច់ខ្លួនឲ្យឆ្ងាយ ពីមនុស្សឈឺ ទ្រុឌទ្រោម ធ្លាក់ខ្លួនពិការ ឬពិការ ពីកំណើត, មនុស្សមាន ភិនភាគ មិនស្អាត ឬមិនឆ្លាត ដូចយើង។

ជាព្រះគុណណាស់ ដែលភាគច្រើន នៃយើងរាល់គ្នា នៅមានមនុស្ស ដែលមិនប្រព្រឹត្តិ ដូច្នេះចំពោះយើង។ យើងនៅមាន មនុស្ស ដែលស្រលាញ់យើង ដោយឥតលក្ខខ័ណ្ឌ, មិនថាយើង យ៉ាប់យឺនយ៉ាងណា។

រៀងរាល់យប់ មុនមិត្តចូលដេក ចូរមិត្តបួងសួង ដល់ព្រះមួយណា ដែលមិត្តជឿ ឬជាវត្ថុសក្តិសិទ្ធ ណាមួយក្តី សុំឲ្យមិត្ត ទទួលបាននូវ ភាពរឹងមាំ ក្លាហាន ក្នុងការទទួលយក ការរាប់អាន មនុស្សគ្រប់មជ្ឈដ្ឋាន ដោយគ្មាន ការរើសអើង និងបួង សុំឲ្យជួយអ្នក យល់កាន់តែច្រើន ថែមទៀត អំពីមនុស្សដែលប្លែកពីយើង។

មិត្តភាព គឺភាពអស្ចារ្យមួយ ដែលរស់នៅក្នុងបេះដូងរបស់មនុស្សយើង។ យើងមិនដឹងថា វាកើតឡើង ដោយរបៀបណា ឬចាប់ផ្តើម ពីពេលណាទេ, ប៉ុន្តែយើងដឹងថា វាតែងតែផ្តល់ឲ្យយើង នូវអារម្មណ៍ យ៉ាងពិសេស ហើយឲ្យយើងដឹងថា មិត្តភាព គឺជាអំណោយដ៏ថ្លៃថ្លា ដែលព្រះជាម្ចាស់ ឬធម្មជាតិផ្តល់ឲ្យ។