មេរៀនដែលត្រូវបង្រៀន
បកប្រែដោយ បុត្រាខ្មែរ

គាត់មានឈ្មោះថា អ្នកគ្រូ ថមសុន។ នៅថ្ងៃចូលរៀនដំបូង, គាត់ឈរនៅចំពោះមុខសិស្សថ្នាក់ទី ៥ របស់គាត់, គាត់និយាយកុហក ដូចតែគ្រូភាគច្រើនឯទៀតដូច្នេះថា គាត់ស្រឡាញ់ពួកគេស្មើៗគ្នា។ ប៉ុន្តែរឿងនេះ ពុំអាចធ្វើទៅបានទេ ពីព្រោះនៅកៅអីជួរខាង មានក្មេងប្រុសម្នាក់ ឈ្មោះ ធេឌី ស្តូដាដ ដែលអង្គុយនៅក្នុងកៅអីរបស់ខ្លួន ហាក់ដូចជាគ្មានឆ្អឹងឆ្អែងទប់ខ្លួន គួរអោយស្អប់។

កាលពីឆ្នាំកន្លងទៅ អ្នកគ្រូថមសុន បានសង្កេតឃើញថា ធេឌី ពុំសូវចុះសម្រុងជាមួយសិស្សដទៃទេ ហើយខោអាវរបស់គាត់ តែងតែប្រឡាក់ប្រឡូស គ្មានសណ្ដាប់ធ្នាប់ ដែលត្រូវការងូតទឹកសម្អាតយ៉ាងញឹកញាប់។ នៅពេលខ្លះ ធេឌី គ្មានភាពរីករាយ គួរអោយស្អប់ រហូតដល់ថ្នាក់អ្នកគ្រូ ថមសុន ពេញចិត្តនឹងប្រើប៊ិចហ្វើតពណ៌ក្រហម គូសសញ្ញាជើងក្អែក ហើយដាក់អក្សរ F យ៉ាងធំមួយនៅពីលើក្រដាសប្រឡងរបស់ ធេឌី  (F មានន័យថា ធ្លាក់)។

លក្ខខ័ណ្ឌរបស់សាលា បានតម្រូវអោយអ្នកគ្រូ ថមសុន ពិនិត្យមើលប្រវត្តិសិក្សា របស់សិស្សនីមួយៗ។ អ្នកគ្រូ ថមសុន បានទុកសំណុំរឿងរបស់ ធេឌី ក្រោយគេ ហើយគាត់មានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលគាត់ចាប់ផ្តើមអានប្រវតិ្តសិក្សារបស់ ធេឌី។

គ្រូបង្រៀនថ្នាក់ទី ១ របស់ ធេឌី បានសរសេរនៅក្នុងកំណត់ថា៖ “ធេឌី គឺជាក្មេងឆ្លាតម្នាក់ ដែលអាចផ្ទុះសំណើចដោយងាយ។  គាត់ធ្វើកិច្ចការរបស់គាត់ បានស្អាតប្រណីត និងមានសណ្ដាប់ធ្នាប់។ គាត់ជាក្មេងល្អម្នាក់ ដែលនាំក្តីរីករាយ ដល់អ្នកនៅក្បែរខ្លួន។”

គ្រូបង្រៀនថ្នាក់ទី ២ របស់ ធេឌី បានសរសេរនៅក្នុងកំណត់ថា៖ “ធេឌី គឺជាសិស្សដ៏ល្អម្នាក់ ដែលទទួលការចូលចិត្តយ៉ាងច្រើន ពីសំណាក់មិត្តរួមថ្នាក់, ប៉ុន្តែគាត់មានទុក្ខកង្វល់ ដោយសារម្ដាយរបស់គាត់ ធ្លាក់ខ្លួនមានជំងឺរ៉ាំរ៉ៃ។ ជីវិតក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ ច្បាស់ជាត្រដាបត្រដួសខ្លាំងណាស់ហើយ។”

គ្រូបង្រៀនថ្នាក់ទី ៣ របស់ ធេឌី បានសរសេរនៅក្នុងកំណត់ថា៖ “មរណភាពម្តាយរបស់គាត់ បានប៉ះទង្គិចដល់គាត់យ៉ាងខ្លាំង។ គាត់ព្យាយាមយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែឳពុករបស់គាត់ ពុំសូវបង្ហាញការចាប់អារម្មណ៍ឡើយ ហើយជីវិតនៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ នឹងប៉ះពាល់ដល់គាត់ខ្លាំង ប្រសិនបើគ្មានអ្វីកែប្រែ។”

គ្រូបង្រៀនថ្នាក់ទី ៤ របស់ ធេឌី បានសរសេរនៅក្នុងកំណត់ថា៖ “ធេឌី មិនសូវចូលចំណោមគេ ហើយមិនសូវចាប់អារម្មណ៍នឹងការរៀនសូត្រទេ។ គាត់មិនមានមិត្តភក្តិច្រើន ហើយជួនកាល គាត់ដេកនៅក្នុងថ្នាក់។”

មកដល់ពេលនេះ អ្នកគ្រូ ថមសុន បានយល់ដឹងអំពីបញ្ហារបស់ ធេឌី ហើយគាត់មានការខ្មាសអៀនចំពោះខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំង ដែលចងគំនួចស្អប់ ធេឌី ។ គាត់មានអារម្មណ៍កាន់តែមិនល្អ នៅពេលដែលសិស្សឯទៀតៗ បានយកជំនូនគ្រីសម៉ាស ដែលខ្ចប់ដោយប្រអប់ និងក្រដាសរុំស្អាតប្រណីត មកអោយគាត់ លើកលែងតែ ធេឌី ម្នាក់ចេញ។ ជំនូនរបស់ ធេឌី រុំខ្ចប់នៅក្នុងស្បោងក្រដាសពណ៌ត្នោតមួយ ដែលបានមកពីហាងលក់ចាប់ហួយ មើលទៅកំពីកកំពក គ្មានភាពត្រង់ណា គួរអោយចាប់ចិត្ត។

អ្នកគ្រូ ថមសុន មានអារម្មណ៍ក្តុកក្តួល និងឈឺចាប់ក្នុងទ្រូង នៅក្នុងពេលជាមួយគ្នា ដែលគាត់កំពុងបើកមើលអំណោយ។ សិស្សឯទៀត នាំគ្នាសើចកក្អឹក នៅពេលគេឃើញខ្សែដៃមួយខ្សែ ដែលធ្វើត្បូងកាឡៃ ជ្រុះបាត់ត្បូងអស់ប៉ុន្មានគ្រាប់ និងទឹកអប់មួយដប ដែលនៅសល់តែមួយភាគបួនប៉ុណ្ណោះ។

អ្នកគ្រូ ថមសុន បានធ្វើអោយសំណើច របស់សិស្សឯទៀត រលត់បាត់ស្ងៀម នៅពេលដែលគាត់បង្ហាញភាពភ្ញាក់ផ្ញើល ចំពោះភាពស្អាតប្រណីតនៃខ្សែដៃ រួចយកមកពាក់ បន្ទាប់មក គាត់ផ្តិតយកទឹកអប់ មកលាបនៅជុំវិញកដៃទាំងសងខាងរបស់គាត់។

ធេឌី ស្តូដាដ ស្ថិតនៅក្នុងថ្នាក់ក្រោយគេ យូរល្មមនឹងនិយាយថា “អ្នកគ្រូ ថមសុន, ថ្ងៃនេះ អ្នកគ្រូមានក្លិនក្រអូប ដូចម៉ាក់ខ្ញុំកាលពីមុន,” រួចហើយក៏ដើរចេញទៅ។ បន្ទាប់ពីសិស្សចេញផុតអស់ពីថ្នាក់ អ្នកគ្រូ ថមសុន សម្ងំខ្សឹកខ្សួលតែម្នាក់ឯង អស់យ៉ាងតិចមួយម៉ោង។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក អ្នកគ្រូ ថមសុន ឈប់បង្ហាត់ត្រឹមតែមុខវិជ្ជាទៀតហើយ, គឺគាត់ចាប់ផ្តើមបង្ហាត់ក្មេង។

អ្នកគ្រូ ថមសុន បានបន្ថែមការយកចិត្តទុកដាក់ដល់សិស្ស, ជាពិសេស ចំពោះ ធេឌី។ តាំងពីពេលដែលគាត់ ចាប់ផ្តើមធ្វើការជាមួយ ធេឌី, សតិរបស់ ធេឌី ចាប់ផ្តើម មានភាពរស់រវើកឡើងវិញ។ គាត់ផ្តល់កម្លាំងចិត្តដល់ ធេឌី កាន់តែច្រើន, ធេឌី ឆ្លើយតបកាន់តែលឿន។

ឈានដល់ដំណាច់ឆ្នាំ ធេឌី បានក្លាយទៅជាសិស្សម្នាក់ ក្នុងចំណោមសិស្សដ៏ឆ្លាតបំផុត នៅក្នុងថ្នាក់, ហើយទោះបីអ្នកគ្រូ ថមសុន បានកុហកថា គាត់ស្រឡាញ់សិស្សទាំងអស់ស្មើគ្នាក្តី, ធេឌី បានក្លាយទៅជាសិស្សសំណព្វម្នាក់ របស់គាត់។

មួយឆ្នាំក្រោយមក អ្នកគ្រូ ថមសុន បានរកឃើញសំបុត្រមួយ នៅក្រោមចន្លោះទ្វារ, ផ្ញើមកពី ធេឌី, ប្រាប់គាត់ថា គាត់នៅតែជាគ្រូបង្រៀនម្នាក់ដ៏ល្អបំផុត នៅក្នុងជីវិតរបស់ ធេឌី។

ប្រាំមួយឆ្នាំកន្លងមក អ្នកគ្រូបានទទួលសំបុត្រមួយទៀត មកពី ធេឌី។ ធេឌី បានសរសេរថា ខ្លួនបានរៀនចប់វិទ្យាល័យហើយ, គឺបានពិន្ទឈរនៅលេខបី នៅក្នុងចំណោមសិស្សរួមថ្នាក់ ហើយប្រាប់អ្នកគ្រូ ថមសុន ដដែលថា គាត់នៅតែជាគ្រូបង្រៀនម្នាក់ដ៏ល្អបំផុត នៅក្នុងជីវិតរបស់ ធេឌី។

បួនឆ្នាំបន្ទាប់មកទៀត, គាត់បានទទួលសំបុត្រមួយទៀត ដែលនិយាយថា ទោះជាមានពេលខ្លះ មានការលំបាកយ់ាងណាក្តី ក៏ខ្លួននៅតែស្ថិតនៅក្នុងការសិក្សា ហើយរក្សាភាពខ្ជាប់ខ្ជួន រហូតដល់ បានបញ្ចប់ការសិក្សា នៅមហាវិទ្យាល័យ ជាមួយនឹងកិត្តិយសយ៉ាងខ្ពស់បំផុតពីសាលា។ គាត់បានបញ្ជាក់អះអាង ប្រាប់អ្នកគ្រូ ថមសុន ថា គាត់ជាអ្នកគ្រូដ៏ល្អបំផុត និងជាទីចូលចិត្តបំផុត ដែលគាត់មាននៅក្នុងជីវិត របស់គាត់។

តមកទៀត, បួនឆ្នាំបានកន្លងទៅយ៉ាងឆាប់, សំបុត្រមួយច្បាប់ទៀត បានមកដល់អ្នកគ្រូ ថមសុន។ នៅក្នុងសំបុត្រលើកនេះ ធេឌី បានពន្យល់ប្រាប់ថា បន្ទាប់ពីគាត់បានទទួលបរិញ្ញាប័ត្រ គាត់សម្រេចចិត្ត ទៅអោយបានកាន់តែឆ្ងាយថែមទៀត។ នៅក្នុងសំបុត្រ មានការពន្យល់ប្រាប់ អ្នកគ្រូ ថមសុន ថា គាត់ជាអ្នកគ្រូដ៏ល្អបំផុត និងជាទីចូលចិត្តបំផុត ដែលគាត់មាននៅក្នុងជីវិតរបស់គាត់។ ប៉ុន្តែលើកនេះ ឈ្មោះរបស់ ធេឌី វែងជាងមុន។ នៅពីក្រោមសំបុត្រ មានចុះហត្ថលេខាថា វេជ្ជបណ្ឌិត ធេឌី ហ្វ. ស្តូដាដ។

អ្នកគិតថា រឿងវែងឆ្ងាយ គួរអោយធុញអាន ហើយចប់ទាំងគ្មានន័យ នៅត្រឹមនេះមែនទេ? នៅទេ។ នៅក្នុងរដូវផ្ការីកនៃឆ្នាំដដែលនោះ សំបុត្រមួយច្បាប់ទៀតរបស់ ធេឌី បានផ្ញើជូនអ្នកគ្រូ ថមសុន។ ធេឌី បានរៀបរាប់នៅក្នុងសំបុត្រថា គាត់បានជួបស្ត្រីម្នាក់ ហើយមានបំណងចង់រៀបការជាមួយនាង។ គាត់បានពន្យល់ថា ដោយព្រោះតែឳពុករបស់គាត់ បានស្លាប់ចោលគាត់ តាំងពីពីរឆ្នាំមុន, ដូច្នេះគាត់ចង់សុំអោយអ្នកគ្រូ ថមសុន អង្គុយជាអធិបតីក្នុងតំណែង ជាម្តាយរបស់កូនកម្លោះ។ អ្នកគ្រូ ថមសុន បានយល់ព្រម។

នៅថ្ងៃរៀបការ អ្នកគ្រូ ថមសុន បានពាក់ខ្សែដៃត្បូងកាឡៃ, គឺខ្សែដៃកេរម៉ែមួយខ្សែ  ជ្រុះបាត់ត្បូងអស់ពីរបីគ្រាប់ ដែល ធេឌី បានប្រគល់ជូនអ្នកគ្រូ ថមសុន ជាអំណោយបុណ្យណូអែល នៅក្នុងថ្នាក់ទី ៥។ អ្នកគ្រូ ថមសុន ក៏មិនបានភ្លេចលាបទឹកអប់ ដែលនៅសល់ របស់ម្តាយ ធេឌី ដែរ គឺដើម្បីអោយ ធេឌី នៅចងចាំម្តាយរបស់ខ្លួន និងថ្ងៃចុងក្រោយ ដែលពួកគេស្ថិតនៅជាមួយគ្នា ក្នុងឱកាសបុណ្យណូអែល។ ពួកគេបានអោបរឹតគ្នាយ៉ាងតឺងណែន។ លោកវេជ្ជបណ្ឌិត ស្តូដាដ បានខ្សឹបដាក់ត្រចៀក របស់អ្នកគ្រូ ថមសុន ថា៖ “សូមអរគុណ, អ្នកគ្រូ ថមសុន, ដែលជឿជាក់ចំពោះខ្ញុំ។ សូមអរគុណជាអតិបរិមា ដែលបានបានធ្វើអោយខ្ញុំ មានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងសំខាន់ និងសូមអរគុណ ចំពោះការបង្ហាញអោយខ្ញុំឃើញថា ខ្ញុំអាចធ្វើអោយមានភាពប្លែក នៅក្នុងជីវិត។”

អ្នកគ្រូ ថមសុន, ជាមួយនឹងទឹកភ្នែកហូរស្រក់ កាត់ស្បែកថ្ពាល់ជ្រីវជ្រួញរបស់គាត់, បានខ្សឹបដាក់ត្រចៀករបស់ ធេឌី វិញថា, “ធេឌី, ក្មួយយល់ច្រឡំហើយ។ គឺក្មួយទេ ដែលបានបង្រៀនអ្នកគ្រូ អោយយល់ដឹងថា អ្នកគ្រូអាចធ្វើអោយមានភាពប្លែក។ អ្នកគ្រូមិនចេះបង្រៀនសិស្សទេ រហូតដល់ជួបក្មួយ។”

សូមចងចាំថា អ្នកទៅទីណាក្តី, ធ្វើអ្វីក្តី, អ្នកតែងជះឥទ្ធិពល និងកែប្រែគំហើញជីវិត របស់អ្នកណាម្នាក់។ សូមផ្ញើព្យាយាមធ្វើដោយគំនិតវិជ្ជមាន ក្នុងន័យស្ថាបនា។

“មិត្តភក្តិ គឺជាទេវតាដែលជួយលើកយើង អោយផុតពីដី នៅគ្រាដែលយើង មានទុក្ខលំបាកខ្លាំង មិនអាចហោះហើរបាន។”

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s