Specific Proof Immigration Hates Asians

13-ImmigrationBy Khmer Voice | July 2, 2014
Recently, Immigration and the State Department changed the document requirements for visas processed in Phnom Penh.  None of the changes are good for the Cambodian visa applicants. In fact, they are completely unfair and unrealistic. They border on absurd. As such, the Khmer Voice offers it as more conclusive proof that Immigration hates Asians.
Here is a quick highlight of one of the changes to visa requirements:
The problem with this request is most Cambodians are unable to obtain an “Original Birth Certificate.” The State Department surely remembers the Khmer Rouge and the lack of documents available from Cambodia.
First, is if the person is one of the lucky few to actually get an Original Birth Certificate, the Cambodian Government only allows three of them. If you need to petition more than three people, then you have to choose wisely which three to petition for.
The Original Birth Certificate MUST be recorded at the date of your birth. Meaning, no Delayed Birth Certificates will be accepted. Yes, they want an Original! No delayed birth certificates will be accepted. You cannot submit a birth certificate made after you were born. They want the one that was made when you were born.
No Abstracts
The birth certificate must be original. Abstracts are no longer accepted by the State Department.
Not to worry, says Immigration. You can submit a baptismal record in lieu of the original birth certificate. The Catholic Church keeps great records of who is born and baptized so Immigration accepts them.
Ummmm, HELLO IMMIGRATION! We are not Latinos. There are no Baptismal Records in Cambodia.  The following statistics are taken from the CIA website:
  • Cambodian Religions:
  • Buddhist (official) 96.9%, Muslim 1.9%, Christian 0.4%, other 0.8% (2008 est.)
  • Mexican Religions:
  • Roman Catholic 82.7%, Pentecostal 1.6%, Jehovah’s Witnesses 1.4%, other Evangelical Churches 5%, other 1.9%, none 4.7%, unspecified 2.7% (2010 est.)
Yes, that’s right. From the U.S. Government’s own statistics 0.4% of Cambodians are Christians and may or may not have a baptismal record. The rest of the 99.6% of Cambodians are unable to produce a baptismal record.  But if we were Latinos or Mexicans, it would be NO PROBLEMO.
When someone who was present at your birth and is willing to swear that you were actually born and the DNA test that proves your parents are your parents is correct is called Affidavit of Birth. This was an old standard way to get around the need for Birth Certificates. It is no longer acceptable unless you get a letter from the Cambodian Government saying that your Original Birth Certificate is unavailable. The Cambodian Local Government will supply an “Abstract” so they will not state the Birth Certificate is unavailable. They gave one, the Abstract which the U.S. Government will not accept.
So even though the Petitioner is a U.S. Citizen and has a DNA test to prove that his parents or siblings are directly related to him the average Cambodian is going to be denied for the lack of an “Original Birth Certificate.” These new rules are completely unfair.
The petitioner has a U.S. Citizenship Certificate.  In immigrant visas, they have DNA that matches the relative. Two pieces of evidence that are completely conclusive when determining identity and parentage.  Instead of accepting that, Immigration and the State Department have decided to ask for things that are all but impossible for Cambodians to obtain.
Another Cambodian Case Denied. Thanks for the $420 dollars. Please file again so we can charge you and then deny you again. Yes, the U.S. Government is denying cases bases on this. It is so absurd that it would be funny if it was not so wrong.
Next time you travel, look for the big sign on the border says:  WELCOME LATINOS. ASIANS STAY OUT!
More to come…



ICEBy Khmer Voice | June 30, 2014

The changes to consular processing for marriage visas, fiancé visas, and family visas is the last straw. The Khmer Voice will no longer be silent. Recently, Immigration and the State Department changed the way it processes Visas. They made it so difficult that even with a perfect case you almost have to hire a lawyer to help you. Even with the aid of lawyers, they are denying cases that they should easily approve. These are legal, law abiding, taxpaying U.S. Citizens getting persecuted.

Instead of helping Asians Immigrants, they deny cases for lack of evidence, fraud, and general bad attitude. The attitude of Immigration and State Department officials when it comes to Asians and Cambodians is incredibly bad. It is the complete opposite attitude towards Latinos and Mexicans.

The Government looks over cases filed in Phnom Penh and the United States with a magnifying glass. They look for fraud and if they cannot find fraud they deny cases for lack of evidence. In one case, an Immigration Officer has been caught lying and falsifying evidence against a Cambodian to ensure that his case was denied. After discussing this case with a government attorney, nothing came of it. No one wanted to help this particular immigrant because….well, because they are Cambodian.

Recently, the State Department has made changes to immigrant and non-immigrant visas to make it very hard to come here legally. Even if you are married and have two or three children the new procedures are so hard to follow that people are being denied. People are wasting their money and suffering years of anguish being kept apart from their loved ones.

Why is this happening? There can only be one rational answer: Immigration hates Asians.

Hard Working Donut Shop People Persecuted:

Let’s face the truth. No one in America works harder or longer than the worker at a donut shop. They are the hardest working people in the whole country. When Immigration gets one of their cases, they go the extra mile to try and deny it. They send people to your homes to ask questions. They look for fraud and if they cannot find fraud, they will gladly deny the case based on lack of evidence. Either way, the hard working Asian is discriminated against.

It starts in the home country. To get to the United States from Asia is difficult. Only the strongest and smartest people make this journey. These are the people we want in the United States. They will do everything necessary to get here and fulfill their dream.

This is the opposite of Latinos and Mexicans who take a bus ride then pay a Mexican Drug Cartel to cross the USA border (which by the way is also against the law).


Immigration Loves Mexicans and Latinos! The Obama Administration enacted the Executive Order called the Dream Act. This allows people who came here under age to stay if they attended school here. This only helps Mexicans and Latinos. This is no help at all for 99% or more of all Asian cases. They also get in-state tuition at colleges. But if you are Asian, you have to pay Out of State tuition.

How lucky would you be if your kids were undocumented Latinos and Mexicans? In-state tuition and probably free tuition! Leading to a free greencard! Please let my kids be born Latino and undocumented!
This is discrimination against not only Cambodians, but all Asians. These laws are completely unfair and do not take into account the hard working nature of Asians.


Why is paying money to a Mexican Drug Cartel to break the law and knowingly get smuggled across the Southern border illegally so good? Why is paying money to a United States Citizen to get the same thing so bad?

Is paying an American so much worse than paying a Mexican Drug Cartel?

In both cases, the immigrant crosses border and enters the country illegally. Asians pay Americans helping the U.S. economy. Mexicans pay Mexican Drug Cartels helping Drug Cartels. But, the Obama Administration spends all our tax dollars trying to find out who is committing visa fraud and persecuting them. Then Immigration turns around and even helps Mexicans and Latinos break the law. Help them? Yes, they help the illegal Mexicans and Latinos by giving rides to shelters and even giving them free underwear! Yes, Immigration just bought 40,000 pairs of underwear for Mexicans and other Latinos who just crossed the border in Texas.

Today, the border in Texas, Arizona, New Mexico and California is over flowing with Mexicans and Central Americans. The Government is giving them free rides, underwear, medical care, food, shelter and you know they will all get free GreenCards. That’s right, they will all get free GreenCards. They won’t even have to pay for them.

It is all over the Latino newspapers: “Cross the Southern border for a free ride and free underwear!”

In the mean time, what does the Asian immigrant get? Deported.

To be continued…

អ្នកណាគួរយើងរិះគន់, អ្នកណាគួរយើងមិនរិះគន់


មានប្អូនម្នាក់ បានចោទសួរខ្ញុំថា បើខ្ញុំចែករំលែកគំនិតអប់រំ មិនអោយមនុស្សរិះគន់ និងវាយតម្លៃគ្នា, ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំចូលចិត្តរិះគន់គេម៉្លេះ? នេះជាសំនួរមួយដ៏ល្អបំផុត។

នៅក្នុងការរិះគន់, យើងគួរធ្វើចំពោះបុ គ្គលណា ដែលជាប់ទាក់ទង នឹងផលប្រយោជន៍សាធារណៈ, ដូចជា៖ ព្រះសង្ឃ, អ្នកនយោបាយ, មន្ត្រីរាជការ (អាស្រ័យតាមឋានៈ), សិល្បករ ជាដើម សុទ្ធតែជាបុគ្គល ដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធ និងផលប្រយោជន៍សាធារណៈ។ តាមទម្លាប់ខ្មែរភាគច្រើន គេប្រកាន់ទស្សនៈថា ការគោរព និងធ្វើបុណ្យជាមួយលោកសង្ឃ គឺជារឿងមួយ, ឯរឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោក គឺជារឿងមួយផ្សេងទៀត។ ការយល់បែបនេះ គឺជាគំនិតខ្វះស្មារតីទទួលខុសត្រូវ។ ការអប់រំមនុស្ស មិនមែនគ្រាន់តែអាច និយាយត្រឹមតែមាត់ នោះទេ ប៉ុន្តែគឺត្រូវប្រព្រឹត្តិជាគំរូផងដែរ។ ពោលគឺ, បើខ្លួនបង្រៀនធម៌ គឺខ្លួនត្រូវប្រព្រឹត្តិធម៌ ដើម្បីជាគំរូដល់បរិស័ទ។ ប៉ុន្តែបើយើងបង្រៀនធម៌ ហើយខ្លួនប្រព្រឹត្តិចាកធម៌, នោះគឺមានន័យថា ខ្លួនកំពុងបង្រៀន អំពីភាពលាក់ពុតរបស់ខ្លួន។

ចំណែកឯបុគ្គលសាធារណៈឯទៀតខ្លះ, ជាពិសេសមន្ត្រីរាជការ, ក៏ត្រូវប្រព្រឹត្តិខ្លួនជាគំរូដែរ ដើម្បីផលប្រយោជន៍សាធារណៈ។ ព្រោះតែដូច្នោះហើយ បានជានៅប្រទេសខ្លះ គេទាមទារលក្ខណៈសម្បត្តិខ្ពស់ ពីមន្ត្រីរដ្ឋការទាំងអស់ ដោយការពិនិត្យប្រវត្តិរូប, ប្រវត្តិសិក្សា, ប្រវត្តិការងារ, និងឆែកតាំងពីក្រេឌីត និងស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុឡើងទៅ ដើម្បីថ្លឹងថ្លែងមើលថា តើគេអាចគួរជាទីទុកចិត្ត សម្រាប់បំពេញការងារ ដែលទាក់ទងនឹងប្រយោជន៍សាធារណៈឬទេ?

ចំណែកសិល្បករ គេអាចធ្វើអ្វីក៏បាន ទៅតាមទេពកោសល្យរបស់គេ ដើម្បីទាក់ទាញអ្នកគាំទ្រ, ប៉ុន្តែកុំភ្លេចថា ប្រភពចំណូលរបស់គេ គឺបានមកពីសាធារណជន, ដូច្នេះគឺអាចរិះគន់បាន។

តាំងពីដើមមក ខ្ញុំរិះគន់មិនឈប់ឈរ, ប៉ុន្តែបើអ្នកទាំងអស់គ្នា យកចិត្តទុកដាក់ពិនិត្យមើល អោយបានដិតដល់, ភាគច្រើន ខ្ញុំរិះគន់គំនិត, មិនមែនរិះគន់បុគ្គល។ ប៉ុន្តែបើខ្ញុំរិះគន់បុគ្គល ក៏ព្រោះតែបុគ្គលនោះ មានជាប់ទាក់ទង នឹងផលប្រយោជន៍សាធារណៈផងដែរ។ ចំណែកបុគ្គលឯកជន ឬរឿងអាស្រូវរបស់មនុស្សឯកជន ខ្ញុំមិនលើកមករិះគន់ វិនិច្ឆ័យទោសកំហុសនោះទេ។

ការរិះគន់ និងការឈ្លោះប្រកែក គឺជាសមាសធាតុចាំបាច់ សម្រាប់ភាពចម្រើន របស់មនុស្សជាតិ។ ដូច្នេះ ពុំគួរខ្មាសអៀននឹងការរិះគន់ ឬការប្រកែកនោះទេ ប៉ុន្តែអ្វីក៏ដោយ ត្រូវថ្លឹងថ្លែងអោយមានតុល្យភាព។ ការឈ្លោះប្រកែក មានខុស មានត្រូវ, មានឈ្នះមានចាញ់, ហើយរៀងរាល់ពេល ដែលយើងមានការខ្វែងគំនិតគ្នា, ឈ្លោះប្រកែកគ្នា, យើងតែងជំរុញខ្លួនឯង អោយស្វែងរកជម្រើសផ្សេង ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហា។ ប៉ុន្តែបើយើងគេចវែសពីការប្រឈមរហូតនោះ យើងមិនបានរៀនអ្វីទាំងអស់ ហើយក្លាយទៅជាមនុស្ស មានះស្ងាត់ស្ងៀម (passive aggressive) ឬក្លាយជាជនរងគ្រោះ ងាយអោយគេកេងប្រវញ្ចន៍ ហើយខ្លួនឯង បានត្រឹមតែដេកខឹង នឹងអាក់អន់ស្រពន់ចិត្ត ចំពោះភាពកំសាករបស់ខ្លួន ដែលពួនពីក្រោយ “ទ្រឹស្ដីសន្សំសុខ”។

នៅក្នុងការសន្ទនា, ទោះស្ថិតនៅក្នុងបរិយាកាសបែបណាក្ដី, បើចង់អោយទឹកមាត់ខ្លួនប្រៃ, សំខាន់បំផុត គឺចៀសវាងដាច់ខាត មិនប្រើពាក្យអសុរោះជេរបញ្ចោរ … សុំបញ្ជាក់ម្ដងទៀត… កុំជេរបញ្ចោរ! បើកាលណាបើកមាត់ឡើងជេរបញ្ចោរ ទោះខ្លួនជាស្ដេច ឬមានឋានៈខ្ពស់ត្រដែត ជាមួយនឹងសញ្ញាប័ត្របណ្ឌិតបិទពេញផ្ទះ ក៏នឹងបាត់បង់តម្លៃអស់មួយរំពេចនោះ។

ការជេរបញ្ចោរ គឺកើតចេញពីកំសួលអារម្មណ៍, ហើយកាលណា យើងបណ្ដោយអោយអារម្មណ៍ ជាអ្នកគ្រប់គ្រងស្ថានភាព, ដល់ពេលនោះ ហេតុផលទាំងប៉ុន្មាន ក៏លែងមានន័យអ្វីទាំងអស់។

សូមអោយអ្នកទាំងអស់ បានសុខចម្រើន! រាត្រីសួស្ដី!

តម្លៃ​ របស់ ​យើង គឺ​ យើង​ ជា​ អ្នក​ កំណត់


អារម្មណ៍ ដ៏ ថប់ បំផុត គឺ, នៅ ក្នុង កែវ ភ្នែក អ្នកដទៃ យើង ប្រៀប ដូច ជា ពេជ្រ ឆ្នៃ, ប៉ុន្តែ នៅ ក្នុងកែវ ភ្នែក ញាតិ ខ្លួន ឯង វិញ, គឺ ត្រឹម ជា ធ្យូង មួយ ដុំ។ ប៉ុន្តែ អារម្មណ៍ គាប់ចិត្ត បំផុត គឺ ការសម្រេច បាន នូវ អ្វី ដែល អ្នក ដទៃ, ជាពិសេស សាច់ញាតិ, ដៅ ទុក ថា យើង ធ្វើ មិន កើត។ តាម ពិត ទៅ, យើង ជា អ្នក ណា, គឺ ខ្លួន យើង ជា អ្នក កំណត់, ហើយ តម្លៃ របស់ យើង ខ្ពស់ ឬ ទាប ក៏ គ្មាន អ្នក ណា អាច មក កំណត់ បាន ដោយ គ្មាន ការយល់ព្រម ពី យើង។

មនុស្ស​ល្អ និង​មនុស្ស​ស្លូត​ត្រង់

គំនិត របស់មនុស្ស ប្រៀបដូចជាសួនច្បារ។ តើមានអ្វីកើតឡើង នៅពេលយើងមិនស្រោចទឹកថែទាំ? គឺស្មៅព្រៃដុះ។ ជីវិតមនុស្សលោក ក៏ដូចគ្នាដូច្នោះដែរ។ ជនអាក្រក់ឈ្នះ ក៏ដោយសារភាពស្ងាត់ស្ងៀម នៃជនស្លូតត្រង់។ ជនស្លូតត្រង់ ពុំមែនជាមនុស្សល្អនោះទេ។ ជនស្លូតត្រង់ គឺជនស្លូតត្រង់។ ដើម្បីអោយទៅជាមនុស្សល្អ ទាល់តែមនុស្សនោះ ហ៊ានឈរតំណាងភាវៈល្អ ដូចគ្នាមនុស្សអាក្រក់ ឈរតំណាងអោយភាវៈអាក្រក់។ ឈរតំណាងភាវៈល្អ ពុំមែនមានន័យថា គ្រាន់តែធ្វើល្អតែមួយមុខ ហើយមើលរំលងអំពើអាក្រក់នោះទេ… គឺត្រូវប្រយុទ្ធការពារសេចក្ដីល្អ។ មុននឹងប្រាប់ខ្លួនឯងថា ខ្លួនជាមនុស្សល្អ ចូរសួរខ្លួនឯងសិន ថាខ្លួនបានធ្វើអ្វីខ្លះ ដែលបណ្ដាលអោយខ្លួន ក្លាយទៅជាមនុស្សល្អ។ បើខ្លួនមិនដែលហ៊ានចេញមុខ ការពារសេចក្ដីល្អទេ, ខ្លួនត្រឹមតែជាជនស្លូតត្រង់ប៉ុណ្ណោះ។

សង្គម​ឋានៈ​និយម និង​គ្រឿងញៀន

សង្គមឋានៈនិយម (សក្ដិភូមិ) និងគ្រឿងញៀន មានផលប៉ះពាល់ ទៅលើមនុស្ស ប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។ កាលណាគេឈ្លក់វង្វេងយូរល្មម គេមើលមិនឃើញ អំពីផលប៉ះពាល់អាក្រក់។ កាន់តែអកុសលបំផុតនោះ គឺចាប់​កំណើត​ឡើង និងធំធាត់ នៅក្នុងបរិស្ថានហ្នឹងតែម្ដង។

Hierarchic society and addictive substances have common affect on people. Once they’re hooked long enough, they can’t see the negative side of it. The most unfortunate of all is being born into and raised in such environment.

សាររបស់ជនជាតិកូរ៉េម្នាក់ ចំពោះប្រជាជនហ្វីលីពីន

1146667_530954490310544_2043301383_nសរសេរដោយ ចែយូន គីម

បកប្រែក្រៅផ្លូវការដោយ បុត្រាខ្មែរ

កំណត់អ្នកបកប្រែ៖ យោងតាមសំណូមពររបស់អ្នកស្រី Nancy Lee, គាត់បានសុំអោយខ្ញុំ ជួយបកប្រែអត្ថបទនេះ ដើម្បីចែកជូនដល់ជនជាតិខ្មែរអាន និងដើម្បីបំផុសព្រលឹងវិញាណ នៃភាពជាតិនិយម នៅក្នុងដួងចិត្តខ្មែរគ្រប់ទីកន្លែង។ បន្ទាប់ពីអានអត្ថបទនេះរួច យើងអាចនឹងទទួលបាន នូវការជំរុញចិត្ត និងគំនិតខ្លះៗ ថាតើប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង គេបានប្រឹងប្រែងយ៉ាងណា ទម្រាំតែគេ អាចក្លាយទៅជាប្រទេសសេដ្ឋី និងអាចឈរនៅក្នុងចំណោម ប្រទេសមានឥទ្ធិពលផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចខ្លាំង។ ខ្ញុំបានឆ្លៀតពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួន ធ្វើការបកប្រែឆៅៗ ទៅតាមលទ្ធភាពដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន។ បើមានការឆ្គាំឆ្គង ឬឃើញមានកំហុស សូមជួយផ្ដល់យោបល់ផង។ សូមអរគុណ។

ជនជាតិ ហ្វីលិពីនតែងតែត្អូញត្អែ អំពីអំពើពុករលួយនៅក្នុងប្រទេសហ្វីលីពីន។ តើអ្នកគិតថា អំពើពុករលួយ ពិតជាបញ្ហារបស់ហ្វីលីពីនឬ? ខ្ញុំពុំគិតដូច្នោះឡើយ។ ខ្ញុំជឿយ៉ាងមាំថា បញ្ហាគឺកង្វះនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ ចំពោះប្រទេសហ្វីលីពីន។

ជាដំបូង, សុំអនុញ្ញាតអោយខ្ញុំ និយាយអំពីប្រទេសរបស់ខ្ញុំ, គឺប្រទេសកូរ៉េ។ វាអាចជួយអោយអ្នក យល់អំពីអ្វីដែលខ្ញុំចង់បញ្ជាក់។ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមកូរ៉េ, កូរ៉េខាងត្បូង គឺជាប្រទេសដ៏ក្រីក្របំផុតក្នុងលោក។ ជនជាតិកូរ៉េ បានចាប់ផ្ដើមពីបាតដៃទទេ ពីព្រោះប្រទេសទាំងមូល ខ្ទេច​ខ្ទី​អស់បន្ទាប់ពី​សង្គ្រាម, ហើយយើងពុំមានធនធានធម្មជាតិអ្វីឡើយ។

ប្រជាជនកូរ៉េ ធ្លាប់និយាយអំពីប្រទេសហ្វីលីពីន, ដ្បិតអី កាលណោះ, ប្រជាជនហ្វីលីពីន មានខ្លាំងណាស់នៅ នៅក្នុងទ្វីបអាស៊ី។ យើងបានច្រណែន នឹងប្រជាជនហ្វីលីពីន។ ប្រជាជនកូរ៉េ ពិតជាចង់បាន អោយដូចនឹងអ្វី ដែលប្រជាជនហ្វីលីពីនមាន។ ជនជាតិកូរ៉េជាច្រើន បានដោយសារការស្រេកឃ្លាន។ ឳពុកខ្ញុំ និងបងប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ ក៏បានស្លាប់ដោយសារការស្រេកឃ្លាន។ រដ្ឋាភិបាលកូរ៉េ ពុករលួយយ៉ាងខ្លាំងនៅកាលនោះ ហើយសព្វថ្ងៃក៏នៅតែពុករលួយ ហួសពីការស្មាន, ប៉ុន្តែប្រទេសកូរ៉េអាចអភិវឌ្ឍយ៉ាងសម្បើម ដោយព្រោះតែប្រជាជនកូរ៉េ ពិតជាបាន​ប្រឹង​ប្រែង អស់​ពីជម្រៅចិត្តដើម្បីប្រយោជន៍រួម ជាមួយនឹងភាពស្នេហាជាតិ យ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។

ប្រជាជនកូរ៉េ ពុំបានប្រឹងប្រឹងសម្រាប់តែខ្លួនគេប៉ុណ្ណោះទេ, ប៉ុន្តែថែមទាំងបានប្រឹងប្រែង សម្រាប់អ្នកជិតខាង និងប្រទេសរបស់ខ្លួនផងដែរ។ ការសិក្សាអប់រំ បានបំផុសចិត្តយុវជន អោយលុះទៅដោយ ព្រលឹងវិញាណនៃភាពជាតិនិយម។

កាលពីសែសិបឆ្នាំកន្លងទៅ, លោកប្រធានាធិបតី ប៉ាក់ បានឡើងកាន់អំណាច ដើម្បីធ្វើការកែទម្រង់ប្រទេសកូរ៉េ។ លោកបានព្យាយាមបុលបំណុល ពីប្រទេសផ្សេងៗ, ប៉ុន្តែលោកពុំអាចស្វែង​រកឥណទាន និងទាក់ទាញការវិនយោគទុនបរទេសបាន​ឡើយ ពីព្រោះស្ថានភាពសេដ្ឋកិច្ចកូរ៉េខាងត្បូង ពិតជាដុនដាបក្រៃលែង។ កាលណោះ, ប្រទេសកូរ៉េមានរោងចក្រចំនួនបីប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ, លោក ប៉ាក់ បានបញ្ជូនកម្មកររ៉ែ និងគិលានុបដ្ឋាជាច្រើននាក់ ទៅកាន់ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ ដើម្បីអោយពួកគេអាចផ្ញើប្រាក់ មកកាន់ប្រទេសកូរ៉េវិញ សម្រាប់សាងសង់រោងចក្រ។ ពួកគេត្រូវតែឆ្លងការពិសោធន៍ដ៏ជូរចត់។

នៅក្នុងឆ្នាំ ១៩៦៤, លោកប្រធានាធិបតី ប៉ាក់ បានធ្វើទស្សនកិច្ច ទៅកាន់ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ ដើម្បីសុំខ្ចីប្រាក់។ ជនជាតិកូរ៉េរាប់រយនាក់ បានមកកាន់អាកាសយានដ្ឋាន ដើម្បីស្វាគមន៍លោក ហើយពួកគេបានស្រក់​ទឹក​ភ្នែក ដោយក្ដីរំភើបខ្លាំង នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញលោក។ គេបានសួរទៅកាន់លោកថា៖ “លោកប្រធានាធិបតី, តើនៅពេលណា ពួកយើងនឹងបានប្រសើរ?” នោះគឺជាសំនួរតែមួយគត់ ដែលគេចោមរោមសួរលោក។ លោកប្រធានាធិបតី ប៉ាក់ បានទ្រហ៊ោរយំជាមួយពួកគេ ហើយបានសន្យាចំពោះគេពួកថា ប្រទេសកូរ៉េនឹង​មាន ជីវភាព​ល្អប្រសើរ ប្រសិនបើម្នាក់ៗ ប្រឹងប្រែងដើម្បីកូរ៉េ។ ប្រធានាធិបតីអាល្លឺម៉ង់ បានទទួលការចាប់ចិត្តខ្លាំង​ ហើយបានផ្ដល់ឥណទាន ដល់ប្រទេសកូរ៉េ។ ដោយហេតុដូច្នោះឯង ដែលប្រធានាធិបតី ប៉ាក់ អាចសាងសង់រោងចក្រជាច្រើន នៅប្រទេសកូរ៉េ។ គាត់តែងតែសុំអោយជនជាតិជាតិកូរ៉េ ស្រឡាញ់ប្រទេសរបស់ខ្លួន ចេញពីជម្រៅដួងចិត្ត។

អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រ និងវិស្វករសញ្ជាតិកូរ៉េ នៅសហរដ្ឋអាមេរិកជាច្រើន បានត្រឡប់មកកាន់ប្រទេសកូរ៉េវិញ ដើម្បីជួយអភិវឌ្ឍប្រទេស ពីព្រោះពួកគេ ចង់អោយប្រទេសរបស់ខ្លួន មានជីវភាពល្អប្រសើរ។ ទោះជាពួកគេបានទទួលប្រាក់ខែតិចក្ដី ក៏ពួកគេបានប្រឹងប្រែងអស់ពីចិត្ត ដើម្បីប្រទេសកូរ៉េ។ គេតែងតែមានសង្ឃឹមថា កូនចៅរបស់គេ នឹងរស់នៅនៅក្នុងប្រទេសមួយ ដែលមានជីវភាពល្អប្រសើរ។

ឳពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំ តែងតែបាននាំខ្ញុំ ទៅកាន់កន្លែងនានា ដែលមានជនក្រីក្រ និងអ្នកពិការរាងកាយរស់នៅ។ ពួកគេចង់អោយខ្ញុំ យល់អំពីជីវិតរបស់ពួកគេ និងជួយពួកគេ។ ខ្ញុំក៏ធ្លាប់បម្រើការងារជូនវិហារកាតូលិកផងដែរ កាលដែលខ្ញុំនៅក្នុងជួរកងទ័ព។ រឿងតែមួយគត់ ដែលខ្ញុំបានទទួល តាមការអប់រំរបស់វិហារកាតូលិក គឺថា យើងត្រូវតែស្រឡាញ់ភូមិរបស់យើង, ហើយខ្ញុំ បានស្រឡាញ់ភូមិរបស់ខ្ញុំ។ តើអ្នកដែលមានដែលស្រក់ទឹកភ្នែក ដើម្បីប្រទេសហ្វីលីពីនទេ? ខ្ញុំបានយំបួនប្រាំដងមកហើយ ដើម្បីប្រទេសរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏បានយំដើម្បីប្រទេសហ្វីលីពីនផងដែរ, ពីព្រោះមានមនុស្សក្រខ្សត់ច្រើនណាស់។

ខ្ញុំបានទៅកាន់ពន្ធនាគារ ប៊ីលីប៊ីដ នៅប្រទេសហ្វីលីពីន។ អ្វីដែលបានធ្វើអោយខ្ញុំក្រៀមក្រំ​​នោះ គឺនៅក្នុងពន្ធនាគារ មានអ្នកដែលគ្មានចិត្តស្នេហាអ្វីទាល់តែសោះ ចំពោះប្រទេសជាតិរបស់ខ្លួន។ គេបានទៅធ្វើការទាំងហ្វូងៗ អោយព្រះវិហារ។ គេអធិស្ថានរាល់ថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក្ដី គេពុំស្រឡាញ់ហ្វីលីពីនទេ។ ខ្ញុំបាននិយាយជាមួយទណ្ឌិតពីរនាក់ នៅឯមន្ទីរឃុំឃាំងដែលមានកម្រិតសន្តិសុខខ្ពស់បំផុត ហើយពួកគេទាំងពីរ បាននិយាយថា គេនឹងចាកចេញពីប្រទេសហ្វីលីពីនភ្លាម បន្ទាប់ពីការដោះលែង​។ គេបាននិយាយថា គេនឹងចាប់ផ្ដើមជីវិតថ្មី នៅឯប្រទេសផ្សេង ហើយលែងត្រឡប់មកកាន់ហ្វីលីពីនវិញ។

ជនជាតិ កូរ៉េជាច្រើន មានការស្រឡាញ់ជ្រាលជ្រៅ​ ចំពោះប្រទេសកូរ៉េ, ដូច្នេះហើយ ទើបយើងអាចចែករំលែកទ្រព្យធន ជាមួយនឹងអ្នកជិតខាង។ ថៅកែរោងចក្រ និងថៅកែក្រុមហ៊ុន បានបែងចែកភាគចំណេញ​ ជូនអ្នកធ្វើការរបស់គេបានយ៉ាងសមរម្យ ដើម្បីអោយអ្នកទាំងនោះ អាចទិញអ្វីដែលគេត្រូវការ និងសន្សំប្រាក់ទុក ដើម្បីអនាគតកូនចៅរបស់គេ។

កាលដែល ខ្ញុំនៅប្រទេសកូរ៉េ, ខ្ញុំមានជំនឿយ៉ាងរឹងមាំ ហើយចង់ក្លាយទៅជាបព្វជិត។ យ៉ាងណាមិញ, ពេលខ្ញុំមនកដល់ហ្វីលីពីន ខ្ញុំបានបាត់បង់ជំនឿទាំងស្រុង។ ខ្ញុំវង្វេងវង្វាន់នឹងគំហើញនៃស្ថានភាពជាច្រើន ដ៏មិនគួរអោយជឿ នៅក្នុងប្រទេសហ្វីលីពីន។ កុមារនៅតាមដងផ្លូវ តែងតែធ្វើអោយខ្ញុំក្រៀមក្រំ​​, ហើយខ្ញុំបានឃើញពួកគេ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ហ្វីលីពីន គឺជាប្រទេសតែមួយគត់ ដែល​កាន់​សាសនាកាតូលិក នៅក្នុងទ្វីបអាស៊ីទាំងមូល, ប៉ុន្តែមានអ្នកក្រខ្សត់យ៉ាងច្រើននៅទីនោះ។ មនុស្សម្នានាំគ្នាទៅបន់ព្រះនៅឯ​វិហារ រៀងរាល់ថ្ងៃអាទិត្យ, ប៉ុន្តែពុំមានអ្វី ត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរសោះឡើយ។

ឳពុកម្ដាយខ្ញុំ បានមកដល់ហ្វីលីពីន កាលពីសប្តាហ៍មុន ហើយពួក​គាត់ បានឃើញស្ថានភាពទាំងនេះ។ ពួកគាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា កាលគាត់នៅពីក្មេង, ប្រទេសកូរ៉េក្រីក្រ ជាងហ្វីលីពីនសព្វថ្ងៃទៅទៀត។ ពួកគាត់ខ្លោចចិត្តជាខ្លាំង ដែលឃើញមានអ្នកសុំទាន និងក្មេងអភ័ព្វនៅតាមដងផ្លូវ មានចំនួនច្រើនបែបនេះ។ នៅពេលដែលពួកយើង ធ្វើដំណើរទៅកាន់ ក្រុងប៉ាសាងចាន នៃខេត្តឡាហ្គូណា, ខ្ញុំបានបង្ខំអោយពួកគាត់ ធ្វើដំណើរតាមទូក ដើម្បី​សប្បាយ​នឹង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ។ យ៉ាងណាក្ដី, ពួកគាត់ពុំសប្បាយចិត្តឡើយ បន្ទាប់ពីជិះទូករួច។ ពួកគាត់បាននិយាយថា គាត់មិនចេះទូកទៀតទេ ពីព្រោះពួកគាត់ មានក្ដីអាណិតអាសូរខ្លាំងណាស់ ចំពោះអ្នករត់ទូក, ដ្បិតអី អ្នករត់ទូក ក្រខ្សត់តោកយ៉ាក ហើយមានរាងកាយតូចស្ដើង។ មនុស្សភាគច្រើន ជិះទូកសម្រាប់ជាការកំសាន្តប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែដោយព្រោះតែក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះពួកគេ, ឳពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំ ពុំបានទទួលការសប្បាយអ្វីឡើយ។

ម្ដាយរបស់ខ្ញុំដែលបាន បម្រើការងារ ជូនវិហារកាតូលិក តាំងពីខ្ញុំនៅតូចមកនោះ បានប្រាប់ខ្ញុំថា ប្រសិនបើយើងទៅកាន់ការជំនុំគ្នា (ពិធីសាសនា) ដោយគ្មានការផ្លាស់ប្ដូរខ្លួនឯងអ្វីទាល់តែសោះនោះ, ពួកយើងពុំមែន ជាអ្នកកាតូលិកពិតប្រាកដទេ។ ជំនឿគួរតែមកជាមួយនឹងសកម្មភាព។ គាត់បានបន្ថែមទៀតថា កូនត្រូវតែស្រឡាញ់ជនជាតិហ្វីលីពីន ហើយធ្វើល្អចំពោះគេ ពីព្រោះពួកយើងទាំងអស់ គឺដូចគ្នា ហើយបានទទួលការស្រឡាញ់ ពីព្រះជាម្ចាស់ដូចគ្នា។ ខ្ញុំចង់អោយទំហំនៃក្ដីស្រឡាញ់ របស់ជនជាតិហ្វីលីពីន ចំពោះភូមិរបស់គេ និងប្រទេសរបស់គេ មានជម្រៅស្មើនឹងក្ដីស្រឡាញ់ ដែលគេមានចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីអោយពួកគេ មានជីវភាពល្អប្រសើរ។

ខ្ញុំច្បាស់ក្នុងចិត្តណាស់ថា សេចក្ដីស្រឡាញ់ គឺជាកូនសោរសំខាន់ ដែលជនជាតិហ្វីលីពីន គួរតែចងចាំ។ យើងមិនអាចផ្លាស់ប្ដូរ រចនាសម្ព័ន្ធដ៏ប្រឡាក់ប្រឡូស ដោយអំពើបាប នៅក្នុងពេលតែ​មួយ​នោះឡើយ។ វាគួរតែចាប់ផ្ដើមពីមនុស្សម្នាក់ [ទៅមនុស្សម្នាក់]។ ការស្រឡាញ់ ត្រូវតែចាប់ផ្ដើមឡើង នៅក្នុងខ្លួនគ្រប់គ្នា, ពីរង្វាស់តូច ហើយត្រូវពង្រីកអោយដុះដាល។ រឿងជាច្រើន អាចនឹងកើតឡើង កាលណាយើងបើកចំហ ទទួលយកការស្រឡាញ់។ ចូរទុកគំនិតរើសអើង (ការវាយតម្លៃទុកជាមុន) របស់យើងទៅម្ខាង ហើយនាំគ្នាក្រឡេកមើលក្ដីបារម្ភ ជាមួយនឹងកែវភ្នែកថ្មីស្រស់។

ខ្ញុំរកឃើញថា មនុស្សគ្រប់រូប សុទ្ធតែមានតម្លៃ ធួននឹងទទួលបាននូវការស្រឡាញ់។ ចូរទុកចិត្តចំពោះក្ដីស្រឡាញ់, ពីព្រោះវាអាចធ្វើអោយការផ្លាស់កើត​មាន​ឡើង។ ក្ដីស្រឡាញ់ ផ្លាស់ប្ដូរអ្នកនិងខ្ញុំ។ វាផ្លាស់ប្ដូរមនុស្ស, បរិបទនៃមនុស្ស, និងទំនាក់ទំនងនៃមនុស្ស។ វាផ្លាស់ប្ដូរពិភពលោក។ សូមមេត្តា ស្រឡាញ់ភូមិរបស់អ្នក និងប្រទេសរបស់អ្នក។

ព្រះយេស៊ូ គ្រិស្ទ បានមានព្រះបន្ទូលថា អ្វីដែលអ្នកធ្វើដាក់អ្នកដទៃ គឺជាអ្វីដែលអ្នកធ្វើដាក់ព្រះអង្គ។ នៅហ្វីលីពីន មានព្រះអាទិទេព សម្រាប់មនុស្សដែលត្រូវគេធ្វើបាប និងត្រូវគេបោះបង់។ មានព្រះអាទិទេព ដែលយំស្រែក ទាររកសេចក្ដីស្រឡាញ់។ បើអ្នកមានកូន, ចូរបង្រៀនកូនរបស់អ្នក អោយចេះស្រឡាញ់ហ្វីលីពីន។ បង្រៀនកូនថា ហេតុអ្វីបានជាគេ ត្រូវតែស្រឡាញ់ភូមិរបស់គេ និងប្រទេសរបស់គេ។ អ្នកបានដឹងស្រាប់ហើយថា ព្រះជាម្ចាស់នឹងសព្វព្រះហឫទ័យក្រៃលែង ប្រសិនបើអ្នក ស្រឡាញ់មនុស្សដទៃ។

តែប៉ុណ្ណឹងឯង ដែលខ្ញុំសុំពិតប្រាកដ ពីអ្នកទាំងអស់គ្នា ដែលជាជនជាតិហ្វីលីពីន។៊

ការ​ស្រឡាញ់​ឥត​ល័ក្ខខ័ណ្ឌ និង​កាតព្វកិច្ច​នៃ​ការ​សងគុណ

សេចក្ដីស្រឡាញ់ រវាងឳពុកម្ដាយនិងកូន គឺជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ ដែលឥតល័ក្ខខ័ណ្ឌ, ដូច្នេះ កូនគួរតែពុំជំពាក់អ្វីឳពុកម្ដាយឡើយ។ អ្វីដែលកូនធ្វើ ជូនឳពុកម្ដាយ គឺធ្វើឡើងដោយក្ដីស្រឡាញ់ [ឥតល័ក្ខខ័ណ្ឌ], ប៉ុន្តែបើយើងចាត់ទុកថា ជាការសងគុណនោះ, នោះអ្វីដែលឳពុកម្ដាយយើង បានធ្វើចំពោះកូន គឺលែងទៅជាក្ដីស្រឡាញ់ឥតល័ក្ខខ័ណ្ឌ, ប៉ុន្តែទៅជាកាតព្វកិច្ចទៅវិញ។ បើឳពុកម្ដាយ ទាមទារអោយកូនសងសគុណ នោះក៏លែងរាប់ថា ជាក្ដីស្រឡាញ់ឥតល័ក្ខខ័ណ្ឌដែរ, ប៉ុន្តែគឺជាការបណ្ដាក់ទុនទៅវិញ។ ដូច្នេះ, បើមួយជាកាតព្វកិច្ច, មួយជាការបណ្ដាក់ទុន, តើក្ដីស្រឡាញ់បរិសុទ្ធឥតល័ក្ខខ័ណ្ឌ ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នា នាំគ្នានិយាយនោះ មានពិតដែរឬទេ???

ផ្ដល់​ សេរីភាព ​អោយ ​ខ្លួន​ឯង ​ក្នុង​ ការ​គិត

សេរីភាព នៃ ការបញ្ចេញ មតិ គឺ សំខាន់ ចាំបាច់, ប៉ុន្តែ កាន់តែ សំខាន់ ជាង នេះ ទៅ ទៀត នោះ គឺ សេរីភាព នៃ ការគិត។ កាល យើង នៅ តូច, យើង ត្រូវ បាន គេ អប់រំ អោយ ស្រប ទៅតាម តម្លៃ, បរិស្ថាន, កាលៈទេសៈ, និង សម័យកាល របស់ គេ។ គេ ប្រដៅ យើង អោយ ធ្វើ និង គិត នៅ ក្នុង ក្របខ័ណ្ឌ ឬ ហៅ ម្យ៉ាង ទៀត ថា, “គិត ក្នុង ប្រអប់” របស់ គេ។ សម័យកាល, បរិស្ថាន, និងកាលៈទេសៈ របស់ មនុស្ស ម្នាក់ៗ សុទ្ធតែ ប្លែក ពីគ្នា, ដូច្នេះ ដើម្បី អោយ មាន ការលូតលាស់ ទៅ មុខ ហើយស្រប នឹង លកខណៈសម្បត្តិ ពិសេស រៀងៗ ខ្លួន, យើង មិន ត្រឹមតែ ត្រូវការ សេរីភាព នៃ ការបញ្ចេញ មតិ តែ ប៉ុណ្ណោះ ទេ, ប៉ុន្តែ យើង ចាំបាច់ ត្រូវ តែ ផ្ដល់សេរីភាព អោយ ខ្លួនឯង ក្នុងការ គិត — គិត ដោយ គ្មាន ការកំណត់ . . . គិត ក្រៅ ប្រអប់ . . . គិត ហាក់ ដូចជា គ្មាន ដែន សីមា។

រូបភាពបញ្ជាក់ថា៖ កាលណាយើងមានព័ត៌មាន (ចំណេះ) ច្រើន, យើងអាចគិតបានកាន់តែច្រើន... កាន់តែជ្រៅ ... កាន់តែឆ្ងាយ ... កាន់តែទូលាយ ... ពោលគឺគិត ដោយគ្មានដែនកំណត់។

រូបភាពបញ្ជាក់ថា៖ កាលណាយើងមានព័ត៌មាន (ចំណេះ) ច្រើន, យើងអាចគិតបានកាន់តែច្រើន… កាន់តែជ្រៅ … កាន់តែឆ្ងាយ … កាន់តែទូលាយ … ពោលគឺគិត ដោយគ្មានដែនកំណត់។